В конференц-зале «Sabit» Северо-Казахстанской областной универсальной научной библиотеки имени Сабита Муканова состоялось мероприятие памяти поэта и журналиста Владимира Шестерикова, которому в эти майские дни исполнилось бы 85 лет.
Әбу Досмұхамбетов атындағы облыстық дарынды балаларға мамандандырылған гимназия-интернатында қоғам қайраткері, журналист, жазушы, облыстың құрметті азаматы Жарасбай Сүлейменовпен кездесу өтті. “Өнегелі өмір” деп аталған іс-шара жазушының 75 жылдық мерейтойы қарсаңында ұйымдастырылды.
С. Мұқанов атындағы облыстық ғылыми-әмбебап кітапханада жерлесіміз, мемлекет және қоғам қайраткері Ербол Шаймерденовтің туғанына 70 жыл толуына орай “Еліміздің ардақты перзенті” атты әдеби кеш ұйымдастырылды. Тағылымы мол ісшараға зиялы қауым өкілдері, ақын-жазушылар, М.Қозыбаев атындағы Солтүстік Қазақстан университетінің студенттері мен Әл-Фараби атындағы мектеп-лицейдің оқушылары қатысты.
Арқаның кең сахарасы – өркениеттердің бастауы, мәдениеттердің тал бесігіне айналған құтты мекен. Адамзат тарихында алғаш рет жылқыны қолға үйретіп, қымыз ішіп, сал-серіліктің бастауына айналғанына ешкімнің дауы болмас. Ақан сері сынды өнердің шыңына шыққан тұлғаны тербеткен бесігі еді. Өмірі сұлулық пен жұмбаққа толы серінің ғұмырнамасына байланысты кім қалам тербемеді дерсіз.
Қазақта өзінің туған жерін, өскен ортасын жырға қоспаған ақын, шығармасына өзек етпеген қаламгер жоқ шығар, сірә. Бұл тақырып қазақтың біртуар перзенті, ақиық ақын Мағжан Жұмабаевтың жырларына да алтын арқау болып өрілген. Өзінің «Туған жер» деген өлеңінде:
Оқушы кезімде де, Петропавл қаласындағы педагогика институтының физика-математика факультетінде білім алған шақта да, ауыл мектебінде мұғалім болған жылдары да жазғандарым облыстық “Ленин туы” (қазіргі “Soltüstık Qazaqstan”) газетінде жиі болмаса да жарық көріп тұратын. Оның үстіне біздің ауылдағы әскерде бірге болған достарына қонаққа келетін газет тілшісі Жарасбай Сүлейменов (қазір белгілі қоғам қайраткері, жазушы) мені журналист болуға үгіттейтін. Әйтеуір осындай мың себептерді ми қатпарынан толғана өткізген соң, түпкілікті бір шешімге келіп, облыс орталығына жол тарттым.
1757-1758 жылдар Абылай бастаған қазақ әскерлерінің жоңғар қалмақтарынан азат болған жерлерді қайтарып, қазақтарды қайта қоныстандыру шараларымен өткен еді. Бірақ шығыстағы алпауыт Қытай мемлекеті “бұл жерлер жоңғарлардың ата қонысы, ал жоңғарлардың түбіне жеткен біз қытайлар, ендеше жер де қытайдікі” деп есептеп, өздері иемденгісі келді. Бұл арада жоңғар тағына таласушылардың бірі Қалдан Сереннің жиені Әмірсананың қылығын да естен шығармайық. Ол әуелі Қытай үкіметіне өзі барып берілді де, жоңғарды қыра бастағандықтан ашық қарсы шығып, соққы жеп, жеңе алмайтын болған соң, Абылай қалмақ тұтқынында екі жыл отырғанда достасқаны есіне түсіп, қазақ даласына Абылай сұлтанға қашып келіп, пана тапты. Абылай болса осы алауыздықты әдемі пайдаланды. Әмірсанаға қолдау көрсетіп, ежелгі жауымыздың іштей бүлінгенін пайдаланып, өзіне-өзін айдап салды.
Редко бывает, чтобы первое же крупное произведение молодого писателя получило такое широкое признание, как это случилось с романом Сакена Жунусова «Дом в степи». Эта книга быстро завоевала популярность у казахского читателя, а ныне переведена на руский язык. Глубокое проникновение в духовный мир сельских тружеников, широта социальных обобщений, художественное мастерство делают роман таланливого молодого писателя заметным явлением в культурной жизни республики.
Казахская литература и искусство понесли невосполнимую утрату. На 72-м году жизни скоропостижно скончался известный писатель, драматург, народный писатель Казахстана, лауреат Государственной премии Сакен Нурмакович Жунусов.
Однажды известного казахского писателя Сакена Жунусова спросили: «Что дает вам обращение к прошлому своего народа?». Он ответил: «Человек, у которого нет памяти, нет истории, нет духовной биографии, обречен на духовную нищету и не готов к восприятию сложнейшей современной жизни».
