«Но остается в памяти навечно…»

  В конференц-зале «Sabit» Северо-Казахстанской областной универсальной научной библиотеки имени Сабита Муканова состоялось мероприятие памяти поэта и журналиста Владимира Шестерикова, которому в эти майские дни исполнилось бы 85 лет.
Последователь классиков казахстанской литературы Ивана Шухова, Сабита Муканова, Габита Мусрепова, Магжана Жумабаева, Владимир Шестериков остается одной из ярчайший звезд на литературном небосклоне Северного Приишимья.
Но начинал он, уроженец села Зарослого Булаевского (ныне — Магжана Жумабаева) района, выпускник Петропавловского педагогического института, как журналист и в этой сфере прошел большой творческий путь в газете «Ленинское знамя» («Северный Казахстан»), посвятив профессии почти пятьдесят лет.
В студенческие годы в Шестерикове проявился дар самобытного стихотворца, позволивший ему состояться в поэзии, чему доказательством выходившие в разное время книги «Костры земли», «Катер на Ишиме», «Острова в степи», «Второе зрение», «Лиловые снега», «Благодарю за всё, что было», «Мгновения», «Прощеное воскресенье», а также членство в Союзе писателей СССР, в который Владимира Георгиевича благословил Иван Шухов.
В истории североказахстанской литературы Шестериков останется и как идейный организатор и редактор литературно-художественного журнала «Провинция», на протяжении десяти лет выходившего в Петропавловске под крылом издательства «Северный Казахстан», в одиночку финансировавшего орган местных поэтов и писателей.
Об этом на мероприятии под названием «Но остается в памяти навечно…» говорили в библиотеке его участники — коллеги, соратники Владимира Георгиевича: член Союза писателей Казахстана Ирина Матвеева, поэтесса Валентина Суслова, член Союза композиторов Казахстана Юрий Зайберт, журналист Владимир Синенко, друг юности и однокурсница Шестерикова Любовь Сидорова, ветеран библиотечного дела Раиса Лабутина, члены областного литературного объединения имени Аверина Валентина Гвоздева и Виктор Денисенко.
Специально к мероприятию организаторы, библиотечные работники подготовили книжную выставку «Люблю этот край сыновьей любовью…», на которой были представлены книги, журналистские работы Владимира Георгиевича Шестерикова.

Дмитрий Христич


Христич Д. «Но остается в памяти навечно…» // Северный Казахстан. -2024.-16 мая.-7 с.

Похожие записи

  • Өлеңнен тапқан бақытын

     Сәбит Мұқанов атындағы облыстық ғылыми-әмбебап кітапханада теріскей өңірде айтыстың дамуына сүбелі үлес қосқан ақын Уахит Темірбековтің туғанына 120 жыл толуына орай “Өмірді өлеңімен өрнектеген ақын” атты еске алу шарасы өтті. Игі іс-шараға ақынның көзін көргендер мен кітапхана оқырмандары қатысты.

  • Атадан аманат, ұрпаққа ұлағат

    Қазақ елінің кең байтақ даласында «дворян» деген сөз таңғаларлық болып естіледі. Ғасырлар қойнауына енген бұл түсінік қазіргі заманғы адамның құлағына тосын сөз секілді.
    Ол кезде Ресей державасына адалдыққа ант берген адамды ержүректігі, батылдығы, намыскерлігі айрықшаландырып тұратын. Сондай адамдардың бірі — подполковник Жылғара Байтокин болды. Император ағзам оны Жоғары мәртебелі аудиенциясына қабылдап, дворян атағын берді.
    Оның шыққан тегі жайлы мәліметтер аз. Байтокиндердің ата-бабалары ғасырлар бойы қазіргі Есіл ауданының аумағында өмір сүргендігі ғана белгілі. Бұл адамның патша әскерінің қатарына қалай кіргендігі жайлы тарихта ешқандай мәлімет жоқ.


     

  • Әкем жайлы естелік

     «Әке — асқар тау» демекші, әр перзент үшін аяулы әкенің орны ерекше. Әке дегенде нұрлы жанарымен мейірлене қарап, «айналайын» деп елжіреп тұратын аяулы тұлға көз алдыма келеді.
    Біз ата-анамыздың отбасысында он бала тәлім-тәрбие алдық. Ес білгелі әкеміз жазуға отырғанда бөгет болмай, аса сыйластықпен тыныштық сақтайтынбыз. Ол кісі кейде күбірлеп, сөз құрастырып отыратын немесе жазғандарын үстінен жөндеп, үнемі ой еңбегімен айналысатын. Ондайда айналадағы тіршілік бір сәт тоқтап қалғандай, өз ойымен өзі әлек болатын еді. Бұл — менің бала кезімнен көз алдымнан кетпейтін көрініс.